Plomp 15 goes Boston!

Na lang wachten op het verlossende emailtje dat Continental vanuit Newark eindelijk vertrokken is, check ik toch maar eens de site. Ahh! Willie en Slis vliegen al boven Rhode Island, onze ieniemienie buur staat.


In de Dodge dus en snel naar het vliegveld, hier neem ik ook nog eens de verkeerde beslissing door braaf in de centrale parkeergarage te gaan staan, waardoor ik na een speurtocht langs verschillende verdiepingen van deze enorme bunker uiteindelijk bij de gate kom waar Willie en Slis al staan te wachten. Na een paar gezellige binnenkomers; nog gefeliciteerd, wat is je haar lang en wat is het warm, bedenken we nog even dat het in NL al 3 uur 's nachts en stappen we in de auto op weg naar Weston voor de welkoms-BBQ!

Het is voor Willie en Slis de eerste keer in de USA en we verbazen ons samen over de grote gebouwen (gelukkig zijn ze niet in NY geweest..) de amerikaanse rijstijl (met je vrachtwagen links voorsorteren en dan zonder richting aan te geven rechtaf gaan..) De sirenes


(ja Jeroen, ik overdreef echt niet!) en de enorme snelwegen/tunnels dwars door de stad.

In Weston staat HP klaar met alle hapjes en drankjes en begint de ouderwetse Plomp-marathon..

Vrijdag heb ik vrij en gaan we suburbia verkennen, naar de Russo's voor de groenten, de Stop en Shop en even langs de slijter want vanavond komen de jongens op bezoek! Maarten en Stephan hadden in de week voorafgaand de toon al gezet via de mail, dus eindelijk de echte ontmoeting. Tot diep in de nacht wordt er geintegreerd tussen onze oude en nieuwe vrienden terwijl wij al lekker lagen te slapen!


Zaterdag nog meer suburbia met de honden in het bos en daarna een bezoekje aan het lab omdat ik nog wat muizen moet bekijken. In het lab is het even schrikken als blijkt dat er drie collega's zijn die net op het punt staan om te gaan opereren.. Terwijl ik in de kolonie mijn proeven doe, wordt de rest door Yannis ingewijdt in zijn experiment naar borstkanker bij muizen. Tumoren worden verwijderd en het blijkt dat het verdoven en dichtnaaien langer duurt dan de hele operatie.

Mijn bureau in het lab

Dan is het tijd voor de eerste glimp van Boston, door het schattige oude Beacon Hill lopen we naar Boston Common, een groot park midden in de stad voor een klein burgertje wegens brakheid.. Na al deze inspanning snel weer terug naar Weston voor een spelletje Carcasonne.


's Avonds proberen we ons te laten meeslepen door the American way of life, maar stappen in de Mall van Natick, de droom van elke 14-jarige puber blijkt echt te saai ondanks de drukte!

En dan is er regen.. De hele dag lang.. Perfect voor een bezoek aan de J.F.K library and Museum.



Dit gebouw is geschonken door Kenedy en bevat naast zijn bibliotheek een museum met heel veel beeldmateriaal over zijn leven vanaf zijn graduation op Harvard College tot aan het bekende schietincident.


Heel interessant en na de introductiefilm die is samengesteld uit beeld- en geluidsopnamen waarin Kennedy alleen zelf aan het woord is zijn wij al verkocht.. Nooit geweten dat hij er zo goed uit zag in zijn tennispak!


Wegens nog meer regen ook nog even naar het MIT museum dat gaat over de geschiedenis van het Massachusetts Institute of Technology en alle ontdekkingen (zoals de atoombom van Hiroshima) die daar zijn gedaan.

Eten bij Maarten in Beacon Hill

Maandag besluiten we te gaan Whale Watchen, via the North End lopen we langs het water naar Long Wharf waar we opgewacht worden door onze 300 medepassagiers die allemaal vrij hebben omdat het Labor Day is, strakke planning!


Als we de haven net uit zijn zien we meteen een groep van wel 100 dolfijnen overal rondom de boot zwemmen, leuk! Na een tijdje varen we door naar een plek waar de walvissen altijd eten en we hebben geluk, we zien er meteen een! Hij trakteert ons zelfs op wat trucjes maar het blijft lastig om die tanden en staart net op de foto te krijgen.. Op de terugweg nog een leuke sightseeing tour langs Haymarket en Faneuil Hall, het Covent Garden van Boston.

Dinsdag wandelen we weer in de stralende zon door Cambridge en Harvard Square.

Harvard Yard

Law School

John Harvard

Boston Common

Omdat de Red Sox het niet zo goed doen dit seizoen kunnen we nog kaarten krijgen voor de wedstrijd tegen de White Sox uit Chicago, in het oudste stadion van Amerika, Fenway Park winnen onze helden ook nog eens, al is het maar met 1-0. Ortiz de sterspeler zit er niet goed in en raakt helaas niet 1 keer de bal..



En dan gaan we op pad naar het zuiden, eerst even naar Super Shoppingland de Wrentham Outlet. In de middle of nowhere ligt dit enorme winkelcentrum. Strategisch lopen we alle winkels af en eindigen met vooral babykleren, luchtjes en een cadeau voor HP. Met de auto volgeladen met kampeerspullen rijden we naar Newport, Rhode Island en settelen we ons in de Travelerslodge, een eerste klas Motel! In de gezellige haven met allemaal restaurantje eten we een visje in wat uiteindelijk de HipHop bar van Newport blijkt te zijn. De lokale bevolking doet zijn best om met ons te integreren, maar als blijkt dat deze Federal Police-officers niet bereid zijn om enig staatsgeheim aan ons te verklappen, vervolgen we de woensdagavondborrel weer met zijn drieen.

Donderdag maken we ons op voor de Clifwalk een wandeling van 1.5 uur over een pad over de rotsen van de baai van Newport.


Het pad loopt langs de tuinen van wel 20 enorme vakantiehuisjes van oa de Vanderbilts en Newport College, ook geen lullige locatie voor een universiteit!

Brakers

Aan het einde van de trail verwachten wij een shuttle busje dat ons terug brengt naar de auto, maar dat busje blijkt niet te bestaan.

Onze redding is gelukkig nabij en bestaat uit twee college-jongens die in hun wetsuite net de zee uitlopen waar ze met harpoenen aan het vissen waren..

Vanuit Newport op naar Hyannis, Cape Cod, van waar we de boot naar Martha's Vineyard willen nemen. Als we uiteindelijk daar aankomen blijkt het toch wat onhandig om op de boot te gaan wachten en dan zonder auto verder te moeten (we burgeren al lekker in!) en daarom rijden we door naar Porvincetown helemaal in het puntje van de Cape. Bij het eerste hotelletje dat we uit de LP hebben worden we in eerste instantie vriendelijk ontvangen. Wanneer blijkt dat de kamers iets boven ons budget liggen en wij dat heel vriendelijk zeggen, wordt de grote vriendelijke homo opeens a-relaxed; I don't like you cheap people; I never want to see you again; don't need your cheap money.. Totaal verbluft stappen we in de auto en bedenken wat we tegen hem hadden moeten zeggen.. Op naar de Cape Codder een klein hotelletje vlakbij het centrum. Wederom lekker gegeten, dit keer mosselen en op het moment dat we denken dat alles dicht is ontdenken we de lokale disco aan het strand! We kijken onze ogen uit!

Vrijdag nog even snel langs de National Seashore en dan weer terug naar Boston



Want; 8 September HP jarig!
Onderweg hebben we genoeg tijd om de auto te versieren en als we aankomen moet HP een paar rondjes om de rotonde van de oprijlaan.

Happy birthday!

HP, David en Renee hebben een feestje georganiseerd omdat ze resp. 29, 24 en 21 worden! Maar eerst eten bij Legal Seafoods bekend van de Clam Chowder die ze elke vier jaar na de inaugurale speech van de President serveren.

En dan voor het eerst (?) clubben in Boston

Gypsy

Na nog een middagje in Weston maken we ons op voor de laatste avond op Dana Street.. Het was weer ouderwets gezellig en ik ben blij dat ik nu ook eindelijk een paar toeristische atracties van Boston heb gezien!

67A Dana Street

We zijn al een paar weken geleden verhuisd en door het bezoek van Sas en Wies en daarna de twee weken Weston lagen er nog wat klusjes, maar nu is eindelijk (bijna) alles af!
De gordijnen moeten nog worden opgehangen of korter gemaakt en het bed komt deze week, maar zo ziet het er uit!

De keuken:





De slaap/studeer kamer:




De woonkamer/logeerkamer:



De badkamer:


En misschien hebben jullie ze al zien hangen; de kunstwerken van de JC en het bruidspersoneel


Vandaag in Boston heel veel regen, zodra de zon weer schijnt ook foto's van buiten!

Triple Io Vivat!

Of het nu kwam omdat de gezelligste rechtenstudent van Nederland hier inmiddels een maand zat, of dat het door David kwam (vierde jaars geneeskunde doet keuze vakken in Boston), ik weet het niet maar afgelopen week was een beetje de Boston studenten revival week, odz Triple Io Vivat, in Boston gooien we de boel nog een keer lekker nat.
In het inspirerende gezelschap van Maarten, Stephan, David, Merijn en Piepers hebben we een bijzonder volwassen week achter de rug;

Donderdag NLBorrels:

de maandelijkse societeits borrel van de Nederlandse gemeenschap in Boston - gewoon hard drinken, beetje blaaten en handjes schudden met gezellige nieuwe Nederlanders (enter David). Merijn, Ivanka en Maarten doen een gezellige naborrel tot een uur of 6. Maarten slaapt alleen..

Vrijdag:

Ik heb productievere dagen gehad in mijn leven, daarom de verleiding om de Vrimibo (vrijdagmiddag borrel) mee te pakken weerstaan en 's avonds mijn broques in de hoek geslingerd, een goed boek gepakt en rustig gecrashed in Weston.

Zaterdag:

De dag begint verwarrend met een SMS van Stephan om zaterdag ochtend om 11:54

Huh............is dit de hemel? Waar ben ik?............Hallo ik voel mijn benen niet meer ............water..............help................mamma

Vervolgens een wat warrig telefoontje van Maarten over dat hij tot 7 uur in de haven heeft gezeten. Om een kort verhaal lang te maken, Tom, David, Maarten en Stephan hebben zich prima vermaakt met een spelletjesavond met wat versnaperingen, om 7 uur 's ochtends hadden ze zin om te zwemmen en hebbeb ze een duik in Boston Harbor genomen om vervolgens met een stofzuiger, duikbril en vlag een korte parade te houden in de North End.

Wat je de jongens wel moet meegeven is dat ze keurig om 2 uur op de golfbaan stonden voor 18 holes golf. De frisse lucht en het goede gezelschap deed wonderen en buiten Maarten zijn zweetaanvallen leek er niets aan de hand. De eerste ronde van de Wayland open is overigens overtuigend gewonnen door Maarten - respect.



Om dit te vieren hebben we gezellig ge-BBQ-ed in Weston,


Merijn,

David

en Piepers vonden golf iets voor oude mannen en schoven dus bij de BBQ aan. De hele avond mooie, brakke en/of gave verhalen zitten vertellen over hoe mooi het studenten leven toch was (en voor david is)...

Zondag:

Doorgegaan waar we de avond er voor waren gebleven de hele dag mooie, brakke en/of gave verhalen zitten vertellen over hoe mooi het studenten leven toch was... 's Middags nog een kleine activiteit; naar het bos met Calvin en Hobbes.


Met zijn allen in de wagen


En iedereen is dikke vrienden!


Maandag:

werd David 24 en was het Merijn zijn laatste avond, dus dat moest gevierd worden. Uit eten onder het motto never change a winning team schoven voor dit feestje (je raad het al) Stephan, Maarten, Merijn, David, Piepers en ik aan. Lekker gegeten en de hele avond mooie, brakke en of gave verhalen zitten vertellen over hoe mooi het studenten leven toch was.....

Vooruitlopend op het enorme salaris dat Merijn binnenkort ongetwijfeld gaat verdienen was hij zo vriendelijk om bij de credit card roulette als winnaar uit de bus te komen (met als prijs de rekening voor de avond)

Op het einde moest er nog bijna even gebrast met een grote Amerikaan, waarom was niet helemaal duidelijk, maar hij heeft er ongetwijfeld om gevraagd.

Kortom een enerverende week, maar zoals altijd komt aan alle goede dingen een eind; Merijn is gisteren avond moe maar voldaan terug naar Nederland gegaan, Maarten en ik weer aan het werk, David aan zijn scriptie begonnen, Piepers heeft haar onderzoek weer opgepakt en Stephan is verder gegaan met de verovering van de Amerikaanse markt met zijn bedrijf. Een fantastische week achter de rug, met veel plezier, mooie verhalen en dito grappen en ook nog goede gesprekken. Zoals Stepan mailde "het was een weekend om in te lijsten", en zo is het maar net!

24 H New York

Okay, New York. Veel verhalen over gehoord, maar zelf meemaken is toch iets anders. Na een rit van 4,5 uur met de Fung Wah-express stonden we in Chinatown NY. Voor 15 dollar heb je dan een rollercoaster rit gehad over de highway. De chinese buschauffeur bestuurt zijn bus als een normale personenauto. Oftewel, links en rechts inhalen met 130 km/h. Bumperkleven, daarna hard remmen, toeteren en veel meer dingen die ik niet heb gemaakt door rustig verder te slapen.Iedereen kent de verhalen wel over NY... maar Merijn trapte er toch in. Na 5 minuten toch wat last van de nek. Ja, die gebouwen zijn toch wel erg hoog, en je blijft maar kijken.

Gelukkig had ik een goede tourguide bij me. In de korte tijd die we hadden toch veel dingen gezien. Het begon, zoals gezegd, door uit een rustige bus te stappen en terecht te komen in overwhelming Chinatown. Naar mijn mening is het zo dat als je 1 Chinatown hebt gezien, dat je ze dan heb je ze allemaal gezien. Maar toch, om juist daar uit te stappen in de drukte. Gelukkig had mijn tourguide het goede idee om na de eerste indrukken meteen maar rustig in een Peking Duck restaurant te gaan eten. Na een korte tien minuten stond er een volledig gebraden eend op tafel. Een goede start!

De fire truck, hierboven, "Engine Ten", is die van de firehouse naast ground zero. Ook daar natuurlijk een bezoek aangebracht. Erg indrukwekkend. En als je dan de jongens ook nog voorbij ziet rijden. Vooruit, dan maar als een echte toerist een kiekje.

Onder de amerikaanse vlag kom je trouwens echt niet uit. De NYSE heeft een mooie, zoals je kan zien. Maar op auto's, aan huizen eigenlijk overal zie je de star and stripes. En natuurlijk ook de stickers met "We support our troops". Na de diverse toeristisch hotspots was het tijd om ons te voegen bij onze lokale gids. Ineke, een kennis van Hp woont al weer een tijdje in NY en kent dus de echte hippe plekken van de stad. Van te voren had ze al wat reserveringen gedaan, dus we zaten goed! We begonnen met een drankje op het dakterras van hotel Gansevoort. (ja, de link werkt of kijk verder op hotelgansevoort.com). Voor de kenners: in het Meatpacking District. Voor de niet-kenners. 1 van de weinige dakterrassen in NY waar een bar is. Kortom een sjeike plek. Maar we waren nu ook met een echte kenner op stap. Normaal sta je in NY voor een beetje normale tent drie kwartier in de rij. Maar ja, das een beetje jammer als je voor het weekend over bent. Dus voor de volgende tent stonden we dan ook op "the list". De Pastis, ook een leuke tent. Bekend om zijn celebspotting. Een echte franse tent. En zoals overal in Amerika, een zeer goede bediening. Goede franse keuken, lekker wijntje erbij, alles er op en er aan. Om de rij te vermijden voor de volgende toptent zijn we daar helaas rond een uur of elf vertrokken. Inmiddels was ons groepje gegroeid tot 9 Nederlanders. Inderdaad, allemaal lui die hier werken. Kortom, als enige student was het gezellig tussen de consultants, fiscalisten en advocaten... Voor de kers op de taart had Ineke bedacht dat we naar de Pink Elephant moesten. Het was erg relax om met wat kenners op pad te zijn. Wanneer ik alleen op pad zou zijn gegaan naar NY was ik waarschijnlijk terecht gekomen in een scharrige Ierse pub. Nu stond ik een van de meest hippe tenten van NY. Met de tips en tricks van Ineke waren we in ieder geval ook weer snel binnen. Ook hier kan je gerust drie kwartier staan te wachten. Goed, het kost je dan wel wat geld (met de hele groep was de rekening 1500 dollar), maar okay, het was het waard. Volgende dag wakker geworden met uitzicht op de wijk van Central Park.

Das toch ook wel deftig, zoals je hier links ziet. Nadat Hp me kwam ophalen zijn we dus maar naar het park gegaan om daar te lunchen. Helaas, deze keer moesten toch echt in de rij gaan staan.

En om met je brakke hoofd een uur te wachten om aan tafel te gaan vonden we, itt de rest van de mensen, toch echt iets te overdreven. Daarom maar wat broodjes gehaald en in het park een beetje bijgekomen. Ook een goede optie! Daarna alle kracht verzameld om verder te gaan met de NY tour. Times Square even meegepikt. En nog even terecht gekomen in een heuse streetparade.

Okay, een streetparade schijnt niet zo bijzonder te zijn in NY, maar als mensen een laffe afspiegeling van een carnavalsoptocht houden voor de Dominicaanse Republiek, dan blijf je toch maar even staan. Verder nog maar een beetje rond gedwaald en toen was het alweer tijd voor de dodemansrit terug naar Boston. Kortom, wat een stad geweldig!

Met de groeten van de ijscoman!