Fam Pieters in Boston

Het was een beetje stil op de blog, maar dit kwam door hoog bezoek uit NL! Mijn ouders waren de afgelopen twee weken bij ons op bezoek.
Na 5 dagen met onafgebroken regenbuien waarbij stukken van de buitenwijken overstroomd waren is het sinds de fam Pieters is geland stralend weer, elke dag 25-30 graden, dus als wij werken verkennen zij de stad, met als resultaat dat ze in een week al meer gezien hebben dan wij..
Een van de leuke toeristenattracties van Boston is de Freedom trail. Een wandelroute langs alle historische plekken die door een rode lijn op de weg is aan gegeven. De wandeling begint bij het State House aan Boston Common, een groot park midden in de stad. Via downtown, Quincy Market, the North End en little Italy loop je naar de havens in Charlestown.

State House, Boston Common

Oud kerkhofje

Haven in Charlestown

Ander hoogtepunt van de dag ; Dim summen in Chinatown!

Duxbury

In het weekend willen we de buurt een beetje verkennen en stappen in de auto naar Newport in Rhode Island. Halverwege staat opeens alles vast.. De eerste echte file in Amerika omdat door een ongeluk de hele snelweg is afgezet en iedereen er over 1 afritje afmoet.. Na twee uur trek de airco het nog maar matig, maar kunnen we eindelijk omdraaien en komen we via een kleine omweg in Duxbury, een oude kustplaats ten zuiden van Boston. Er is toevallig een reunie van de plaatselijke scheepswerfschool en daarom kan je een tocht met een boot maken in de baai.

De kapitein schept heerlijk op over hoe duur de huizen in deze baai zijn, welke films er opgenomen zijn en wie er allemaal wonen. Ook schijnen de Pelgrims hier op deze plek het allereerst aan land gekomen te zijn, maar in de loop van de week blijkt dat elk zichzelf respecterend dorp tussen Boston en Cape Cod hier op een of andere manier aanspraak op maakt!

Dankzij Memorial Day kunnen we een dagje langer genieten van het mooie weer. De middag brengen we door op en rondom Harvard. Wilt, al 7 jaar Professor in het klassiek Chinees geeft ons een prachtige rondleiding. Hp en ik hadden hier al vaker rond gelopen, maar de anekdotes en wetenswaardigheden die we nu tijdens het lopen allemaal erbij kregen maken het geheel pas echt bijzonder.

Cape Cod

Na drie dagen hard werken vertrekken we vrijdagochtend alweer naar Cape Cod. Op aanraden van Sarah en Marco hebben we een huisje gehuurd in Provincetown. Na alle verhalen die we inmiddels hebben gehoord over dit oort dat ook bekend staat als P-town maken we ons een beetje zorgen.. In het lab, hoor ik verhalen die me doen denken aan Valkenburg op een dag dat heel NL en Duitsland vrij heeft.

Provrincetown by rain

Hier hebben wij alleen niets van gemerkt, omdat het weer net tijdens ons weekend wat minder was.. Maar elk voordeel hebt zijn nadeel, want nu was er dus helemaal niemand!

Dus hebben we uitgebreid de winkels en gallerietjes kunnen bekijken en hebben we heerlijk gefietst en gewandeld door de duinen, (bijna) zonder mensen tegen te komen.

Het leek misschien wel een klein beetje op Vlieland deze omgeving. Tijdens de regenbuien was er ook niet veel getreurd omdat ons huisje superleuk bleek te zijn! De buurmannen waren net klaar met opknappen en alles zag er even mooi uit. Elke kamer was geschilderd in een andere kleur en had andere gordijnen!

We hebben volop foto's gemaakt die we misschien kunnen gebruiken bij de inrichting van ons nieuwe huis, ons contract loopt tot 1 september en hopelijk vinden we iets zonder huisgenoot voor daarna.

En 's avonds lekker spelletjes gedaan. Hp en Jose hadden het een beetje moeite met het verhandelen han koeien; hier geeft Hp weer een duur paard voor bijna niks weg..

Frodo & DJ Tiesto

Vorige week in NY heb ik Frodo door alle drukte denk ik het minst gezien van alle mensen in New York. Gelukkig is Frodo nooit te beroerd om een stukje te reizen dus kwam hij afgelopen zondag met de Orient expres naar Boston. Om een uur of 3 Frodo opgehaald bij de bus in een af grauw Boston, al 48 uur non-stop regen, wind en ellende. Aangezien het niet te doen was om naar buiten te gaan hebben we een indoor programma voor Frodo opgesteld, na een rondleiding door het consulaat een Nederlandse kop koffie een geheel verzorgde rondrit door de stad. Vanuit de auto de highlights aan ons voorbij laten trekken.

Na een regenachtige rondrit een uitgebreide rondleiding door onze "crib", zijn we (weer door de stromende regen) naar Harvard gereden voor een wandeling over het Campus. Met annique haar pas mogen we de facaliteiten van Harvard op dus zijn we naar de Bibliotheek geweest. Harvard heeft hier in Amerika de reputatie dat ze een heleboel dingen al heel lang heel goed doen en dat zie je ook terug op de Campus. Een fantastisch complex, prachtig onderhouden en de sfeer ademend van een world class universiteit. Na een rondje Harvard naar onze stamkroeg de Shays, waar we onder het genot van een paar locale biertjes uitgebreid en openhartig hebben bijgepraat. Erg gezellig en een avond om te herinneren.

Maandag = werk met een zwaar hoofd
Dindsdag = werk
Woensdag = werk
Donderdag = werk

Donderdagavond = NL Borrel!!

voor het eerst in mijn leven naar de NL borrel, ik had hier gemengde verhalen over gehoord dus dan is meestal het beste om het zelf een keer mee te maken. Was een zeer geslaagde avond, veel leuke, diverse nederlanders ontmoet, gelachen en veel te laat naar bed gegaan. speciale vermelding voor Laurens Tops, de broer van Merijn die hier voor een congres was.

Vrijdag = DJ Tiesto

Waar een klein land groot in kan zijn!! het doorgesnoven neusje van de Nederlandse House zalm kwam voor een optreden op Lansdowne street, de uitgaanstraat van Boston. Het academische jaar is afgelopen en dat wordt hier gevierd. Eerst een outdoor optreden, en vervolgens de house club van Boston in: De Avalon!! Hier een ouderwets goede House avond gehad, tussen de afgetrainde americaanse straat vechters, blonde dollies, dronken studenten, uitgelaten Nederlandse en nog wat meer stond Tiesto het dak van de Avalon af te draaien. Ik ben geen house freak maar hier kan ik wel echt van genieten!

rest van het weekend = heel erg brak ;-(

p.s. voor de mensen thuis in Nederland: er wordt hier vol onbegrip gekeken naar de affaire Hirshi Ali. Niet zelden krijgt het eens zo liberale Nederland er op deze wijze zo van langs. In de wall street journal stond in grote letters de term Dutch Disease en wordt het volgende geschreven: „Eeuwenlang heeft Nederland bekendgestaan als een veilige haven voor dissidenten, vandaag de dag is het echter de Nederlandse dissident die op zoek moet naar een veilige haven”. Vooral in dit land waar iedereen immigrant is en de discussie gaat over oplossingen voor de gehele immigranten populatie van x miljoen mensen is het verketteren van een getalenteerde en uitgesproken politaca moeilijk te begrijpen.

Hans Horrevoets

afgelopen donderdag ochtend vroeg kreeg ik het bericht dat Hans Horrevoets, een van de zeilers die ik vorige week heb gezien in New York tijdens de zevende ettape van de Volvo Ocean Race overboord is gespoeld en overleden. De boot voer midden in de nacht in een zware zee op 2000 mijl uit de kust van Engeland toen er een golf overkwam. Toen het water was weggetrokken was Hans Horrevoets, de meest ervaren en oudste zeiler van de ABN AMRO 2 verdwenen. Er is direct een positioning boei overboord gegooid en de man overboord procedure is in werk gezet. In een donkere nacht en met golven van 4-5 meter hoog is het de bemanning gelukt om Hans in 40 minuten terug te vinden op de onmenselijk grote Atlantische Oceaan. Helaas was dit te laat en is het niet meer gelukt om Hans bij bewustzijn te krijgen. Hij is overleden terwijl hij deed waarvan hij zijn hele leven droomde, wedstijdzeilen op zee. Dream you live and live your dreams..... Door de intensive week in NY was dit opeens erg dichtbij en trekt mijn maag nog steeds samen als ik probeer voor te stellen wat daar moet zijn gebeurt. Mijn gedachten zijn met name bij zijn directe nabestaanden en de bemanning van de ABN AMRO 2 die, terwijl ik dit typ op zondag avond, nog steeds op weg zijn naar Engeland.

Taking a bite of the big apple

New York! New York!

Afgelopen dindsdag had de Volvo Ocean Race een pitstop in "the big apple". Omdat ABN AMRO aan deze race deelneemt en omdat Frodo in de organisatie van dit event zit ben ik de afgelopen week in NY geweest.
De manier om vanuit Boston naar NY te reizen is met de Fung Wah chinatown expres. Dit is een directe busverbinding tussen Chinatown New York en Chinatown Boston. Voor 15$ zit je vier uur in de bus en word je in downtown Manhattan afgezet. New York is de meest dynamische stad ter wereld waar je 24 uur per dag, 7 dagen per week wordt geleefd. Een multiculturele pressure cooker waar iedereen anders is. Dindsdag meteen naar een Borrel die werd gegeven om de aankomst van de boten in NY te vieren, veel champagne, hapjes, oude vrienden en stoere zeilers. Na afloop van de receptie in opperbeste stemming naar het Meat Packing District gegaan. Deze bizarre wijk herbergt een bonte verzameling met slachthuizen en marktgebouwen die gezellig naast de meest hippe bars van NY staan.

Woensdag ietwat brak maar zeker voldaan de stad verkend, wandelend door alle wijken heen naar kantoor waar ik de hele middag afspraken had. 's avonds was er de officiele receptie georganiseerd door ABN AMRO New York, nadat dindsdag al de closing bell op wallstreet door de kapiteins van de boten was geluid was er nu een receptie in Cipriani, het restaurant op wall street beroemd en berucht voor de hoge modellen dichtheid. Ook hier weer veel oud collega's, martini (shaken not stirred) en champagne. Daarna met het team van Volvo nageborreld in een cafe.

Donderdag was de feitelijke start van de race, op een viertal boten waren een kleine 750 gasten die vanaf het water de start van de 7e leg van de Volvo Ocean race mochten meemaken. De boten zijn indrukwekkend groot en snel, de achtergrond fantastisch, het gezelschap goed en ondanks een matige (lees waardeloze) start van de ABN AMRO boten een prachtige ervaring. Gelukkig is deze leg lang en terwijl ik dit typ ligt de ABN AMRO one weer op de eerste plek. Het is indrukwekkend om te zien hoe dit team vooraf aangeeft om mee te doen voor de eerste plek en dit dan vervolgens ook te realiseren. Er is een indrukwekkende media campagne omheengezet en in totaal werken er 120 man aan het promoten en supporten van de twee boten.






Vrijdag de hele dag lekker door de stad heen gelopen en de sfeer kunnen proeven, het is een prachige dynamische stad, vol energy en actie. Vrijdag avond nog wat gegeten bij de Sushi Samba met een leuke gemengde groep van vrienden, bekende en onbekenden. Zaterdag weer met de Orient express terug naar Boston en nu gelukkig nog een relaxte zondag..

Keep you posted.

HP

House Sitting in Suburbia

De afgelopen week hebben wij mogen proeven aan het leven in Suburbia, mijn collega is een week in NL en Annique en ik passen voor de gelegenheid op hun huis. Een hele week kunnen genieten van een riant huis in de bossen buiten Boston. We hebben hier alle ruimte en genieten van het terras, de tuin en een enorme selectie CD-s met muziek die ik nog niet kende. Daarnaast rust de zorg voor de twee "labradoodles" (kruizing tussen labrador en poodle) deze week deels op onze schouders, dus veel ballen, stokken en botten gooien.
Tijdens de BBQ samen tot de conclusie gekomen dat we allebei wel erg genieten van de ruimte en de rust, dus wie weet komen wij ooit ook nog in suburbia terecht.

Verder gisteren erg gezellige BBQ gehad met Tom, Femke (=vriendin die sinds kort ook in Boston is), Frank en Maaike, (die we op de Q-dag borrel hadden ontmoet).

Komende week naar NY voor de Volvo Ocean Race van de ABN AMRO bank, erg veel zin in!

Koninginnedag

Waar heel Nederland op zaterdag koniginnedag viert, blijft men in Boston trouw aan 30 april. De consul had blijkbaar geen rustdag nodig en nodigde ons uit in the Museum of National Heritage in Lexington. Haring, oude kaas, Heineken, saucijzenbroodjes en spekkoek, geserveerd door een leuke Hollandse jongeman!

De quote van de avond: Een mevrouw vraagt aan HP terwijl hij haar een haring presenteerd "Zo jongen, hoe is het nou om met je ouders in Boston te wonen?"
Al met al een gezellige borrel waar door wat onderbrekingen voor een speech van de consul, een presentatie over 400 jaar Rembrandt en het volkslied, wat weinig tijd over was voor het borrelen..

De rest van het weekend hebben we genoten van het huis van Marco en Sarah, het lijkt wel alsof we een weekje op vakantie zijn!

De honden en de poes lijken zich ook te vermaken!

The Bukowski

Waar we in Utrecht toch met enige regelmaat in onze favoriet buurtkroeg te vinden waren leven we hier in Amerika als leden van de blauwe knoop (http://www.anno.nl/anno/anno/i002826.html) en hadden al te lang geen quality time samen in een bar gehad en gingen daar vrijdag middag verandering in brengen. Alle recepten voor een goede Vrimibo waren aanwezig, vrijdag hard gewerkt, in een keer door naar de bar, niet gegeten en plenty of bier. Erg gezellige avond gehad in onze plaatselijk hardrock buurtkroeg de Bukowski gehad, "diepe" gesprekken gevoerd en de gezamelijke conclusie is dat we Amerika leuk vinden, we Amerikanen apart vinden en dat we actiever gaan integreren met Amerikanen om er meer van te begrijpen, ik denk dat ik maar iets van vrijwilligerswerk moet gaan doen.

Zaterdag ochtend (koppijn, op een handje losgeld in mijn zak na een lege portemonnaie), was de ochtend na de avond er voor en vooral ik had het wat zwaar. Om weer op krachten te komen zijn we naar onze favoriete groenteboer geweest. De Russo's is een fenomeen, elke zich zelf respecterende Martha Stewart wanabee is op zaterdag ochtend bij deze super groenteboer te vinden. De Russo's een is een groetenwinkel die de opervlakte van een Ikea heeft, werkelijk elke soort groeten (aspegellies, ugly fruits, blauwe tomaten, tomatellies etc) verkoopt en ook nog eens goed te betalen is. Na ons door het vitaminen pretpark heen te hebben geworsteld tijd voor wat lichaamsbeweging.

Op Harvard Square hebben we twee tannis rackets gekocht zodat ik Annique tannis les kan geven. Er zijn hier erg veel gratis tennis banen dus met een racket en een setje ballen ben je klaar. Eindstand was 4-2 in games voor HP !

Zondag heeft Annique bij de plaatselijke CMHC (Cambridge Mixed Hockey Club) a.k.a. the minutemen gespeeld en heb ik mijn oefen GMAT gedaan. Er is denk ik geen stad ter wereld waar zoveel Universities en Colleges en er zijn hier een aantal erg goede Business Schools.... Dinsdag krijgen ik de uitslag dus we wachten vol spanning af.



Verder heb ik het ideen dat ons zondige gedrag van afgelopen vrijdag wordt bestraft met een nieuwe zondvloed, het regent de afgelopen 36 uur aan een stuk, gelukkig wonen we op de bovenste verdieping van ons gebouw, dus we zitten voorlopig nog wel even goed.

Pasen

Daar zijn ze weer onze nieuwe vrienden Calvin & Hobbes! Daarnaast hebben we dit keer ook Jacqueline en Tom uitgelaten. In de bossen/moerassen ten westen van Boston heerlijk gelopen en de honden gezwommen..

Daarna met zijn allen genoten van de goed aangeklede paasborrel en BBQ bij Marco en Sarah!

Dit weekend ook voor het eerst weer gehockeyed! In de zaal met een bonte verzameling Indiers, een Pakistaan, Engelsen, een Ier, Nederlanders, een Braziliaan en een paar Amerikaanse high school meisjes! Het niveau was best hoog en na twee en een half waren HP en ik dan ook dood moe.. Nu (drie dagen later) nog steeds spierpijn..

Jammer genoeg zoeken ze hier maar 1 dag eieren en kan iedereen dus gewoon werken op maandag..

Cape Cod

Het weer is heerlijk, veel zon en al wat minder koud, ongeveer 10 graden C. Tijd weer om de buurt te verkennen!

Hp's is in de 7e hemel, bijna elke afslag heeft een bord als dit!

Met de fietsen achterin zijn we naar Cape Cod gereden en zijn daar door de bossen naar het strand gefietst.

Jammer genoeg hebben alle mooie huizen die je ziet ook een eigen strandje en daardoor was ongeveer de hele kustlijn (waar wij waren) prive terrein op 300 meter public beach na.. Geen romantische strandwandeling dus..

Badmeester Piet

Calvin & Hobbes

Afgelopen zaterdag hebben we gezellig gegeten met Marco en Sarah, waar we onze eerste nachten in Boston bij hebben doorgebracht. Zij wonen buiten Boston en hebben dus plek voor twee superleuke honden; Calvin & Hobbes.

Op het aanbod dat we ze altijd mogen lenen zijn we meteen de volgende dag ingegaan. Het was heerlijk weer en we zijn gaan wandelen in de bossen bij Weston. Het luisteren ging de eerste 10 minuten wat minder, het is ook best lastig alle commando's opeens in het engels.. Bring back the ball, snappen ze niet.

Maar nadat ze door hadden dat we brokjes in onze zakken hadden ging het beter. De volgende keer even langs de Mac en ze luisteren net zo goed als Ossie, Sam en Sieb!

Bowlen

Tijdens HP zijn verblijf in Chicago heb ik me ook prima vermaakt. Donderdag ben ik met Jacqueline en Tom, een jongen die ik via Marike Broekman ken, voor het eerst naar de NL-borrel geweest. Daar kwamen we een paar bekenden tegen en hebben we gezellig wat gedronken totdat de lab-genote van Tom langs kwam om naar een echte bar te gaan.. Ze gingen naar Cambridge, dus voor mij richting huis en ik dacht; 1 klein drankje.. Dit drankje bleek een Mojito en al snel was er een tweede. Geen probleem, het was pas half elf en gezellig! De plaatselijke disco de Middlesex was ook overvol, dus daar ook nog even wat geweest. Uiteindelijk was ik om 1 uur thuis, maar de volgende ochtend was toch wat zwaar.. Vooral omdat de vrijdag voor mij altijd begint met het wekelijkse overleg met Dr. Jain (de baas), gevolgd door een seminar.



Vrijdagavond hadden we een lab-uitje ter gelegenheid van het afscheid van 2 jongens. We zijn naar de grootste bowlingbaan geweest die ik ooit gezien heb, 45 banen naast elkaar! In mijn team Tohru, de stille Japanner die het bureau naast me heeft. Hij was ook mee skien en toen had ik het al gezien; een sportieve aanleg. En wat bleek ook het bowlen was voor hem een makkie. Hier een strike daar een spare en de punten stroomden binnen! Ondanks mijn wat mindere prestaties hebben we toch het andere team weten te verslaan, joehoe!

Gisteren hebben we onze eerste proefrit met de nieuwe auto gemaakt. Langs de kust zijn we naar het noorden gereden naar Cape Ann. Een leuke tocht langs supermooie huizen die uitkijken over de oceaan! Bij het uitkijkpunt kwamen we erachter dat de camera nog thuis lag, maar we verwachten nog wel eens terug te gaan.

Chicago

Terwijl Piepers zich vermaakt met onze nieuwe gezinswagen ben ik afgelopen week naar Chicago geweest. Ondanks het feit dat de gemiddelde toerist Chicago links laat liggen tijdens een bezoek aan de U of the S of the A is het een absolute must om een keer langs te gaan. Nergens wordt de american dream zo geleefd als in Chicago. (aldus chris zeegers in Yorin travel in Chicago (zie ook http://www.rtl.nl/reizen/yorintravel/home/050907_chicago.xml) Vooral wat nachtleven betreft is Chicago een andere league dan Boston. Veel strakke clubs en (wannabe) celebrities. Aanraders zijn de rockbottom brewery en howling at the moon (the one and only piano duelling bar in Chicago.)

Verder zijn overdag het Millenium Park een absolute aanrader. Tot een paar jaar geleden was dit een braak liggend stuk grond zonder echte bestemming. Nu is het een fantastisch modern stadspark met mooie kust, gratis optredens van House DJ's en het Chicago symphonic Orcestra en last but not least een van de mooiste kunstwerken die ik ooit heb gezien, de Cloudgate van Anish Kapoor.



Van de zomer zeker een keer langs gaan met Piepers dus!

De nieuwe wagen

We hebben een nieuwe auto! En voor wie dacht dat de Volvo station de ultieme gezinswagen is.. Het kan nog erger (en Amerikaanser!)

Onze Dodge

Cake ik kan me voorstellen dat je jaloers bent! Hij cruised heerlijk en er is dus genoeg ruimte om iedereen die langs wil komen de hele staat te laten zien. Vooralsnog wordt er weinig gereden omdat we allebei bij ons werk niet kunnen parkeren, maar waarschijnlijk dit weekend het eerste rijdende uitstapje!

Lonneke!

Dit weekend ons eerste bezoek!
Lonneke is voor haar werk vier weken in Miami en had ons uitgenodigd om het weekend in haar hotel op South Beach door te brengen. Helaas had de rest van Amerika dit al maanden geleden bedacht, het was dus onmogelijk om een enigzins betaalbaar ticket te boeken tijden de Spring Break.. Maar gelukkig willen er niet zoveel mensen naar de kou, dus is Lon uiteindelijk naar Boston gekomen!
Vrijdagavond heb ik eerst met het lab St. Patricks day gevierd in een Ierse pub en daarna naar de airport om Lon op te halen. Zaterdag kwam de zus van Lon ook nog even langs uit New York en hebben we de site seeing tour gelopen onderbroken voor de beroemde clam chowder en 's avonds ouderwets aan de bar gehangen op Harvard Square. Erg gezellig dus allemaal! Lonneke is inmiddels weer op weg naar het zuiden en wij komen bij van een Hollands weekendje.

experimenten..

Deze week heb ik mijn eerste stappen gezet in experimentenland.. Ons lab heeft zijn eigen muizen kolonie en daar naar binnen gaan is al een beleving op zich. Gesteriliseerde schoenen aan, handen/armen wassen en dan het pak aan.. Een witte muts (islamitisch model) op je hoofd en een lange blauwe operatiejas die tot op de grond komt, handschoenen aan en die dan nog een keer ontsmetten met alcohol, net als de schoenen. En dan mag je naar binnen, om voor het eerst muizen te opereren.. Toch wel een beetje raar, niemand die zegt hoe het moet.. Ik bedenk me dat het in ieder geval geen mensen zijn en ga aan de slag. Eerst alle spullen verzamelen en dan 2 muizen uitzoeken. Peigen geeft me er 2, 'toevallig' 2 van een aggresief soort. Dan dus verdoven, maar daar hebben mijn vrienden geen zin in, na een half uur worstelen en 4 keer bijna te zijn gebeten zijn ze eindelijk in slaap, pff.. De operatie gaat redelijk, er gaat niks echt mis maar het kan beter..
Mijn collega's zijn een stuk positiever en blijven benadrukken hoe goed het is dat ze niet dood zijn! Ik kijk ze wat verbaasd aan.. Zij hebben blijkbaar geen al te hoge verwachtingen van mijn kunnen.. Of ze hebben geen idee, want het lijkt mij vrij lastig om twee gezonde muizen met een relatief simpele ingreep dood te maken.. Het blijft wennen die Amerikanen, je weet nooit wat ze met hun positieve opmerkingen bedoelen. Vol goede moed ga ik door en aan het einde van de week begint het al aardig op het resultaat van mijn Japanse voorganger te lijken! Volgende week ga ik weer verder en dan hoop ik de week erna echt te kunnen beginnen.
Dit weekend hebben we weer verhuisd, een collega van HP bij het consulaat had nog een oude bank en een dekbed die wij mochten hebben! Gelukkig was de bank licht zodat we hem samen de trap op konden tillen.
Hier nog wat foto's van hoe ons huis er nu uitziet:

De woonkamer met onze nieuwe bank!

De slaapkamer

En de studeerkamer/logeerkamer

De muren zijn nog wat wit, dus leuke foto's ed zijn welkom!
We gaan de kunstwerken die we voor onze bruiloft gekregen hebben ook snel inlijsten, zodat het nog gezelliger wordt!

Loon mountain 5 maart 2006

Het heeft een dikke week gekost, maar we zijn weer bijgekomen van onze trip naar Nederland.. Zondagavond waren we weer op Logan airport waar bleek dat North West weer eens een van onze tassen kwijt was, terwijl we hem in Detroit nog hadden.. Weer de formulieren invullen en daarna snel naar huis!
Maandag naar het ziekenhuis en meteen flink aan de slag, de deadline voor het inleveren van de beurs was 2 maart.. Daar ben ik dus de eeste dagen ongeveer 13 uur per dag mee bezig geweest, mat als resultaat dat alles super gelikt, precies op tijd aangekomen is bij de Lymphatic Research Foundation. Nu maar hopen dat de uitslag medio april positief is!
Daarna dus weer tijd voor leuke dingen. In mijn lab wordt van alles georganiseerd, zo ook een baby shower voor de vrouw van een van de onderzoekers uit Charlestown (ons lab is in 2 delen gesplitst, de helft zit in Charlestown en de andere helft waaronder ik in het ziekenhuis in Boston). Dit is dus een feestje voor alleen vrouwen, je kent het wel! Ik moest een klein cadeau meenemen, dus dacht dat ik met mijn $ 10 'grow a pet' en iets leuks voor moeders, wel goed zat. Niet dus.. De andere vrouwen hadden per persoon een hele baby outfit gekocht, incl. GAP-truien, Levi's, NIKE shirts enz.. Oeps..
Wel heel gezellig gegeten en allemaal 1 drankje gedronken?? De enige chinees die mee was was dus dronken!
Donderdag hebben we gewoon verder geintegreerd, ditmaal met volstrekt vreemden.. Een amerikaanse collega van HP die hij een paar keer in Nederland op een borrel had gezien, had zijn beste vrienden laten weten dat wij in Boston zijn. Dus werden wij uitgenodigd om te gaan eten in de stad.. We hadden dus geen idee wie deze mensen waren, beetje apart! Uiteindelijk bleken Ben en Gabrielle super aardig te zijn en hebben we heel gezellig met ze zitten eten en praten, totdat opeens om 20.30 de rekening werd gevraagd en we binnen 10 minuten buiten het restaurant stonden. Heel aardig, maar een beetje eigenaardig dus die amerikanen..
De vrimibo daarom maar met Jac gevierd!
Dit weekend hebben we een hele hoop nieuwe spullen gekocht bij een Italiaanse meneer in Beacon Hill, we hebben nieuwe kasten, tafeltjes, lampen en een grote vaas gekocht om ons huisje wat gezelliger te maken. De grootste uitdaging was om alles naar huis te krijgen.. De eerste taxi die kwam keek heel geirriteerd naar alle spullen, vervolgens moest hij een rondje rijden omdat er een auto achter hem stond en komt hij niet meer terug??
Wij dus weer een taxi bellen bij een andere centrale en weer wachten buiten in de kou.. De volgende taxichauffeur was gelukkig een stuk relaxter en na veel geduw en getrek heeft hij alles in de van gekregen. Vervolgens nog even alles naar de tweede etage, waarbij mijn Arnold S een spiertje in zijn rug heeft verrekt. Maar het staat allemaal mooi en het wordt echt gezellig!
Zondag zijn we voor het eerst gaan skien, om 6.45 verzamelen bij MGH (het ziekenhuis) en daar gingen we met Julia, de moeder van het lab, een japanner, een chinees, Hong Konger (of hoe noem jij ze Fleur?) een amerikaan en wij in de minivan. In de andere auto nog een zwitser, fransman en twee amerikanen. Met dit United Nations gevoel dus op naar Loon Mountain, een skigebied hier 2 uur vandaan. Deze autorit deed Arnold S geen goed, hij probeerde het nog een paar afdalingen, maar moest helaas afhaken..
Verder de hele dag lekker weer, goede sneeuw en maar een beetje ijs! Ook opvallend, bij de lift maakt iedereen keurig rijen van groepjes van 4, 3 of 2 personen, die gaan naast elkaar staan en als een meneer je roept kon je naar voren en stap je in de lift! Niemand die duwt, trekt of op je skis staat!
Daarnaast is er het goede nieuws dat Julius zijn verhuizing goed is gegaan. Marceline en Dennis hebben hem naar Amstelveen gebracht waar hij nu bij Fred en Julie gaat wonen. Hij schijnt al een stuk rustiger te zijn nu hij niet meer de hele dag op zijn hoede hoeft te zijn voor de katten bij mijn ouders, waar hij tot nu toe heeft gelogeerd. Julius is dus weer twee weken binnen blijven, dus kan hij mooi geen dooie vogeltjes eten..

Boston

America here we are!

Na wat zweten bij de douane zijn we in het land, joehoe!! De ambtenaar van douane vond het nl. een beetje raar dat ik voor de 4e keer in 6 maanden als toerist het land in wilde.. Hoe dat zo kwam, dus ik heb hem verteld dat mijn really good friend Jacqueline hier woont en dat ik haar gewoon vaak wil zien!

Uiteindelijk kocht hij dit verhaal en waren we in Miami. Snel onze tassen weer afgegeven en op naar South Beach. Het was nog wat vroeg - en donker - in de bus, maar toen we om 7 uur bij het strand aankwamen kwam net de zon op! Als je denkt dat je dan alleen bent op een door de weekse dag heb je het mis. Links en rechts werden we ingehaald door rennende Amerikanen en dan besef je je opeens dat je in 6 weken geen Argentijn op inspanning hebt kunnen betrappen, terwijl die toch gemiddeld 30 kilo lichter zijn.. Raar?
Na een lekker ontbijtje en een klein tukje in de zon, weer terug naar het vliegveld voor het laatste stukje.
In Boston aangekomen hadden we al meteen wat programma punten. HP had via Craigg's list al contact gehad met een Canadese jongen over een kamer die ons wel wat leek, dus meteen met onze huurauto er langs gereden en na 10 minuten besloten dat we het maar moesten doen! Van onze nieuwe huisgenoten mochten we ook alvast bij hun komen logeren in de woonkamer dus dat was helemaal top.
Blij met ons eerste wapenfeit, op naar Sara en Marco, waar we op de heenweg ook al mochten logeren. Inmiddels waren onze tassen ook al bij hun aangekomen, dus het voelde echt een beetje als thuis. Sara en Marco, heel erg bedankt voor alle gastvrijheid en hulp!!


Dinsdag konden we dus al onze tassen verhuizen naar ons nieuwe huis op
28 Oakland Street #3, 02139 Cambridge MA.

En zo ziet het er dan uit:



















We wonen op de bovenste verdieping en hier nog wat foto's van binnen

De gang
De woonkamer
De keuken

de badkamer
en onze 1e kamer
Er moet duidelijk nog veel gebeuren, maar daar wachten we even mee totdat Yves ook vertrokken is.

Buenos Aires (11 jan - 15 jan) (HP)

En dan met het vliegtuig van Ushaia terug naar Buenos Aires waar we alweer 6 weken geleden vertrokken zijn! Scheelt toch weer een busrit van 48 uur.

Nu we niet meer hoeven te shoppen kunnen we BA eindelijk eens beter bekijken in plaats van alle bergsportwinkels af te lopen. Het enige nadeel is dat het continue regent, en dan bedoel ik ook REGENT en CONTINUE..
Dag 1 wordt dus een uitstapje naar het museum van de moderne kunst, met de taxi omdat we anders nat worden. Bij aankomst blijkt dat het meseum gesloten is wegens verbouwing. De taxichauffeeur weet nog wel een ander meseum, dat ook dicht blijkt te zijn, dat gaat lekker.. Aangezien het regent gaan we maar koffie drinken totdat museum 2 open gaat. Uiteindelijk veel mooie schildererijen van oa NL maar ook van lokale schilders gezien.

Als we buiten komen is het even droog en we besluiten naar het kerkhof te gaan waar Evita Perron ligt. Dit blijkt niet zomaar een kerkhof te zijn, maar een echt dorp met kleine huizen voor de doden! Er zijn allemaal straten met straatnamen en er is een plattegrond met alle beroemde graven erop, je komt hier niet zomaar binnen..
Na een half uurtje weer weggejaagd door.. de regen, maar wel de moeite waard.

En dan is er alweer het hoogtepunt van de dag; lunch met een bife de lomo in ons stamrestaurant (hier hebben we elke dag gelunched) zo'n lekkere biefstuk hadden we nog nooit gehad en de wijn smaakt trouwens ook goed..

De volgende dagen gewinkeld in de overdekte winkelcentra en een beetje rondgelopen in BA. 's Avonds zijn we naar een professionele tangoshow geweest. Dit gebeuren was erg indrukwekkend, super snelle danspasjes met daarbij mooie muziek van de accordeonist (incl. Tango de los Ninos).



Een van de andere uitstapjes was met de stadsbus naar Boca, waar we nog een beetje stress hadden omdat de Lonely Planet schrijft dat je absoluut niet buiten het toeristen stukje moet komen, terwijl wij bij de laatste halte nog geen toerist hadden gezien en bleek dat we nog een heel stuk moesten lopen. Maar het was zondagmiddag en er was geen voetbal, dus eigenlijk was er helemaal niks aan de hand.

En hier eindigt dan onze reis door Argentinie en Chili.. Uiteindelijk was het misschien wel leuker dan we verwacht hadden. We gingen voor de mooie bergen en wandelingen, maar achteraf blijkt dat vooral Argentinie een heel modern, toegankelijk land is, dat in veel opzichten niet veel verschilt van zuid-europese landen. We hebben ook genoeg tijd gehad om alles rustig te beleven en hebben zelfs allebei zin om naar Boston te gaan, om na een welverdiende honeymoon weer eens iets met de hersenen te doen!